Polskie Tańce Narodowe

Taniec jest to układ rytmicznych ruchów i gestów człowieka, powstałych pod wpływem bodźców emocjonalnych, skoordynowany w czasie z muzyką oraz w przestrzeni.
W definicji tańców narodowych podkreśla się przede wszystkim ich związek z tańcami ludowymi, które reprezentują tańce i muzykę taneczną ściśle związaną ze środowiskiem, w którym powstały, z jego zwyczajami, wierzeniami i rozrywkami. Tańcem narodowym jest więc taniec ludowy, który wyszedł poza swój region i stał się znany w różnych regionach Polski, bądź nawet poza jej granicami. Należą do nich:

Krakowiak jest tańcem narodowym, a także tańcem ludowym ziemi krakowskiej. Jego nazwa pojawiła się w XVII wieku na określenie dwumiarowych tańców krakowskich, a po raz pierwszy została wymieniona w pamiętnikach Kitowicza w 1804 roku. Taniec ten utrzymany jest w takcie 2/4 i cechuje się muzyką o charakterze wesołym i żywym, zawierającą charakterystyczne synkopy, czyli przesunięcia akcentu na słabą część taktu. Posiada tempo średnie – krakowiak towarzyski, bądź szybkie – krakowiak widowiskowy. Główni kompozytorzy krakowiaków to: Stanisław Moniuszko, Karol Kurpiński, Fryderyk Chopin, Ignacy Jan Paderewski.
Kujawiak – jego nazwa określa środowisko etniczne Kujaw i po raz pierwszy pojawiła się w 1827 r., a z zapisem muzycznym w 1830 r. Jest tańcem w rytmie 3/4 o wolnym lub średnim tempie. Ogólny charakter muzyki to muzyka spokojna, nastrojowa, nieco smętna (ponieważ melodie kujawiaków oparte są na tonacjach molowych), jednakże nie pozbawiona pewnej dynamiki. W narodowej formie kujawiaka odnaleźć można wiele cech muzycznych typowych dla mazura, oberka i chodzonego. Największą popularnością Kujawiak cieszył się na przełomie XIX i XX wieku, a najwięksi jego kompozytorzy to: Oscar Kolberg, Fryderyk Chopin, Henryk Wieniawski.
Mazur - jego nazwa pochodzi z regionu Mazowsze (gdzie znany był jako wyrwas, szummy, gniewu lub goniony), a bogactwo rytmiczne przyczyniło się do jego szerokiego rozpowszechnienia jako tańca narodowego już w połowie XIX wieku. Mazur jest tańcem parowym w takcie na 3/4 lub 3/8 o charakterystycznym rytmie i średnim lub szybkim tempie. Akcenty porozmieszczane są tu w różnych częściach taktu, najczęściej jednak na trzeciej części, co nadaje tańcu żywy i dynamiczny charakter. Mazur zawiera kroki posuwiste, płynne, eleganckie, a jednocześnie pełne fantazji, rozmachu i dynamiki. Najstarsze figury mazurowe, takie jak odbijany czy zwodzony, to formy taneczne, które przedostały się do mazura towarzyskiego z dawnych obrzędów ludowych, tańców lub gier. Mazur stał się popularny w świecie dzięki Fryderykowi Chopinowi, Karolowi Kurpińskiemu, Stanisławowi Moniuszce, Karolowi Szymanowskiemu.
Polonez (z języka francuskiego oznacza taniec) do VIII wieku znany pod nazwą polacca, a od 1730 roku po spolszczoną nazwą polonaise. Ogólnych charakter muzyki jest poważny o różnym wyrazie: od spokojnej, a nawet smętnej do bardzo dynamicznej. Takt 3/4. Polonez to taniec kołowy, korowodowy, który rozwinął się z tańca polskiego XVIII wieku. Jest tańcem zespołowym. Pary ustawiają się jedna za drugą, chłopcy po lewej stronie dziewczyny po prawej; oboje zwracają się twarzami do kierunku tańca. Połączone ręce wysuwają nieco do przodu, na wysokość piersi. Sylwetki tańczących muszą być wyprostowane, głowy dumnie wzniesione. Kompozytorami polonezów byli: Józef Elsner, Michał Kleofas Ogiński, Fryderyk Chopin, Stanisław Moniuszko.
Oberek (lub inaczej prygas) to polski taniec ludowy od końca XVII wieku, a jego nazwa pochodzi od ruchu obrotowego i wirowego. Charakteryzuje się muzyką żywą, płynną, rytmicznie częstotliwą w takcie przeważnie 3/8, ale niekiedy również 3/4. Tempo oberka jest szybkie lub bardzo szybkie i to jest główną jego różnicą w stosunku do kujawiaka czy mazura. W muzyce, tańce pod tą nazwą opracowali: Henryk Wieniawski, Roman Statkowski, Grażyna Bacewicz.